Beste bezoeker. Ik ben verhuisd. www.mackwebber.wordpress.com

Gisteren, toen ik voor het eerst weer in de studieboeken zat, had ik een vervelend gevoel. Het raam stond open en ik hoorde buren. Ze lachten, zoals ze altijd lachen, hard en om domme grapjes. Ze lachen elke avond en zodra de zon schijnt, gaat de barbecue aan. Ze werken bij een baas, op vaste tijden, en werken ze daarbuiten dan gaat de overwerkteller aan. Soms werken ze op zondag over om vrije dagen te sparen, want voor xe9xe9n zondagsuur krijg je drie vrije uren terug. Dat is makkelijk verdiend.

In de schuur staan altijd een paar kratjes bier en eerlijk is eerlijk, ze zijn met weinig tevreden. Ze zijn altijd opgewekt. Een feestje hier en op visite daar, en tussendoor wat werken. Om half vijf als een speer naar huis en weer een lange zomeravond vrij.

Ja, ik had een vervelend gevoel. Ik was jaloers. Ik zag de kleine lettertjes van het wetboek en ik wist niet hoe ik ze in hemelsnaam tot me door moest laten dringen. Wat een stomme teksten en wat een vaag gedoe! Ik moet er weer even inkomen voordat ik de samenhang ga zien en het wetboek weer interessant vind. Soms vraag ik me af of ik wel goed wijs ben. U vraagt zich dat wellicht al langer af en ziet nu dat ik ook tot inzicht kom.

Het viel mij reuze mee, die migratie naar wordpress. Ik heb me er ook nooit zorgen over gemaakt. Het was een soort millenniumprobleem, dat was er uiteindelijk ook niet.

Het was geen grapje, die uitzending net over een drama in Roermond in 2002, waarbij een vader in dronken toestand zijn huis in brand stak en waarbij zes van zijn kinderen -de zevende was uit logeren- de dood vonden. Nabestaanden werden geinterviewd, onder wie de moeder, de beide opa’s, een broer van de vader, een zus van de moeder en een aantal hulpverleners.

Het was geen gezonde of doodnormale familie, dat kon iedereen zien. Schulden, gokken, drank en onverantwoordelijkheid. Mijn sympathie ging het meest uit naar de opa van moeders kant, en naar de hulpverleners die het er ook nog steeds moeilijk mee hadden. Erg genoeg niet naar de moeder die ook geinterviewd werd, al kun je niet in haar binnenste kijken.

Opa bracht het gezin elke dag eten, omdat de ouders dat zelf niet regelden. Opa deed alles om ze te helpen en uiteindelijk kreeg hij dit. Ook nu nog gaat hij dagelijks naar het kerkhof om de graven van de zes kinderen te onderhouden. Hij is verbitterd maar door de liefde voor zijn kleinkinderen houdt hij stand. Zijn leven verwoest door zijn schoonzoon. Hij haat hem, dat voel je, maar hij spreekt het niet uit. De oude man uit de volksbuurt aanvaardt de situatie niet, maar hij gedraagt zich groots.

De hele week had ze haar zinnen er al op gezet, mevrouw Mack, om vandaag te gaan zwemmen in de Zandenplas. Het zou tenslotte warm worden. Toen we vertrokken voelde ik me goed voor paal staan, in mijn korte broek, koelbox in de hand en onder mijn arm een strandstoel. Toen ik de spullen in de auto zette keek een man mij vanonder zijn paraplu verbaasd aan. Hij ritste zijn jas nog wat verder dicht en liep verder met zijn hond, door de stromende regen.

Bij de Zandenplas aangekomen was het gestopt met regenen. Ik stopte voor de slagbomen en zag dat we de hele Zandenplas voor ons zelf hadden. Inclusief modderstranden. Ik overlegde dat we nu nog naar het overdekte zwembad in Nunspeet konden, en er werd ogenblikkelijk mee ingestemd.

Op de parkeerplaats bij het zwembad zag Hans een vreemde vogel in een boom en hij vroeg ons wat dat voor vreemde vogel was. Ik zei: “Hans, dat is een dode ekster die ondersteboven aan een touwtje hangt,” en ik moest toegeven dat het vreemd was. Vast een aktie van de lokale bewoners tegen het zwemmen op zondag.

In elk geval, dit was een van mijn betere beslissingen. Hans en zijn neefje hebben zich de hele middag vermaakt, Linda en haar zus ook, en Tammar en ik ook wel. Al kon ik haar vreemd genoeg na xe9xe9n keer niet meer enthousiast maken voor de glijbaan. Vreemd genoeg, want toen ze xe9xe9n was ging ze al zelf van een grote glijbaan en vond ze kopje onder alleen maar lachwekkend.

Nou ja, toen mijn schoonzus mij volgde op zeer korte afstand, ongeveer 3 cm, gebeurde er ook een ongeluk. Bij de landing plantte ze haar knie in mijn rug en ik was verlamd. Ik dreef hulpeloos in het water en ik constateerde een dwarslaesie. Toen ik tien seconden later opstond bleek het slechts een hele lichte dwarslaesie te zijn. Eentje die nu nog pijn doet.

Mijn moeder is bijna 65, en vandaag gaf zij een feestje. Een brunch in een restaurant waar ik duizend keer langs kwam, maar waar ik nog nooit binnen was. Ik haalde haar op en ze was duidelijk nerveus. Ik hoorde het aan haar ademhaling. Ze vroeg of wat ze aanhad, stond, en dat ze het rottig vond dat ze dat aan niemand meer kon vragen. Mijn vader zei natuurlijk vroeger altijd dat het stond, en dan hoefde ze zich daar niet meer druk over te maken. Dat is zo’n typisch geval van het zijn de kleine dingen die het doen.

Maar natuurlijk stond het, maar ergens vind ik het een beetje jammer dat ze zich daar nog druk over maakt. Het zou veel makkelijker gaan als ze iedereen de schijt liet krijgen die vond dat het niet stond. Maar goed, dat zit er niet in.

In elk geval, mij was gevraagd een gedicht te schrijven, want ik ben de beste rijmer van ons driexebn. Mijn zus is de zorgzaamste en mijn broer de handigste. Ik voeg dus niet echt veel toe, behalve zo xe9xe9n keer in de 65 jaar. Maar vooruit.

Continue reading →

Je hebt moeders en je hebt moeders. Sommigen laten hun kinderen met helmpjes op fietsen en anderen hebben zoveel vertrouwen in hun kind dat ze het levensgevaarlijke capriolen uit laten halen zonder er nerveus van te worden. En hoewel het vertrouwen misschien achteraf terecht bleek, zouden sommige moeders toch uit de ouderlijke macht ontzet moeten worden. Je houdt je hart vast.

Vandaag stuurde Linda mij live beelden van Vaassen’s restaurant met Michelin-ster, De Leest. Op het plaatje ziet u twee auto’s van het merk Ferrari. De voorste is een California en de achterste een 458. Bij elkaar goed voor meer dan 1000 pk en een cataloguswaarde van meer dan een half miljoen euro. Maar wat is een Euro nog waard, vandaag de dag? Persoonlijk vond ik het wel een aardig idee om mijn Alfa er even achter te zetten voor de foto. Erachter, want ik blijf bescheiden natuurlijk. Enzo Ferrari, de oprichter van het sportwagenmerk, racete vroeger voor het Alfa Romeo team. In 1950, toen de Formule 1 van start ging probeerde Enzo dan ook vurig om met zijn Ferrari’s de Alfa’s te verslaan. Pas in 1951 lukte dat tijdens de GP van Engeland. Het verhaal gaat dat Enzo Ferrari heeft gehuild als een kind op de dag dat hij Alfa Romeo versloeg.

Zaterdag vieren we de verjaardag van mijn moeder, die binnenkort 65 wordt. De kleinkinderen hebben een liedje over oma ingestudeerd. Tenminste, de twee oudste meisjes van mijn zus. Tammar staat er belangstellend bij en kijkt het aan en Hans doet alsof hij het leuk vindt en bromt af en toe een woordje mee. Ondertussen krabt hij aan zijn hoofd als uiting van zijn ongemakkelijkheid. Hij is precies mij. Het is ook niks voor een zoon van een kat uit de boom kijkende en financieel onderlegde vader om in de openbaarheid te moeten treden met een vrolijk liedje dat je opgedrongen wordt door je tante.

Oma zal het best leuk vinden, dat liedje, maar als ze wist hoe Hans zich voelde tijdens de repetitie zou ze nu al zeggen: “Ach jochie toch, dan doe je toch gewoon niet mee! Dat vindt oma helemaal niet erg hoor!” En dan knuffelt ze hem even stevig. Ze is gek op al haar kleinkinderen maar volgens mij neemt Hans een speciaal plekje bij haar in. Hij is een lief en kwetsbaar jongetje. Ik ben benieuwd of zijn stier-sterrenbeeld hem wat luchtiger door het leven zal laten gaan dan zijn maagd-vader. Die overigens ook tot grote hoogten kan stijgen. Soms. Als de sterren goed staan.

Het is vandaag 16 augustus. Elvis Presley overleed op deze dag in 1977 op 42-jarige leeftijd. Tenminste, zo gaat het verhaal. Mensen die hier al wat langer lezen weten hoe het echt zit. Elvis zette zijn dood in scene, is alive and kicking en geniet van zijn oude dag op zonnig Hawai. Ik belde hem vanavond even.

“The king speaking”

Hi E. How are you doing? Long time no speak.

Morrieeezzz!! What a surprise! It must have been a year since I’ve heard from you.

Yes E. A lot has happened at the world’s fair. How old are you now E.? 75?

76, Morrieezz. En al 34 jaar op mijn eiland. Ik begreep dat je weer aan het studeren bent?

Ja, E. Belastingrecht. Iemand moet het doen, hxe8?

Belastingrecht. Als je dood bent betaal je helemaal geen belasting meer. Hoe vind je dat! Hahahaha. Niet dat ik hier veel geld nodig heb hoor. Maar ik red me wel.

Maak je nog wel eens muziek E. ?

Nah, dat is geweest. Bovendien gaat het dan te veel opvallen dat er allemaal nieuwe onontdekte nummers op de plank lagen. Nee, ik zing hier alleen nog met de plaatselijke meiden.

Oh die meiden met lang zwart haar en zo’n bloemenkrans?

Een lei heet dat. Een lei. Rock a hula baby! Ja, die ja.

Nou, ik moet weer gaan Morrieezz. See you! Say hello to Linda, Hans and what’s her name again?

Tammar.

Right. ?And Marie’s the name, of his latest flame.?

Bye Morrieeezz

Bye E.

En zo leefde hij nog vrolijk voort, op het zonovergoten eiland in de stille oceaan, waar hij van een welverdiend pensioen geniet.